Korece, ilk harften koca bir hikâyeye.

• 호야 씨, 공책 있어요? (Sınıfta, akşam dersinden önce.) Hoya, defteriniz var mı?
• 네, 있어요! 책, 연필, 볼펜이 있어요! Evet, var! Kitap, kurşun kalem ve tükenmez kalem var!
• 지우개는요? Peki silgi?
• 지우개는… 없어요. Silgi… şey, yok.
• 저 지우개는 누구 거예요? Şuradaki silgi kimin?

이거 · 그거 · 저거 (이/그/저 + N)

Bu, o, ötedeki o

Neden şimdi: çantan, masan, bütün sınıfın henüz adını bilmediğin eşyalarla dolu. İşaret sözcükleriyle yine de onlardan söz edebilirsin.

Korecede “bu / o” için üç sözcük vardır ve seçim, eşyanın iki konuşana göre nerede durduğuna bağlıdır; yalnızca sana göre değil. 이 bana (konuşana) yakındır, 그 sana (dinleyene) yakındır, 저 ikimizden de uzaktır. Bir nesneyi göstermek için 거 (“şey”) ekle: 이거, 그거, 저거. 거 konuşma biçimidir; özenli yazıda sözcük 것 olur (이것, 그것, 저것). Aynı üç sözcük bir ismin önüne de gelir: 이 시계 (“bu saat”), 그 책 (“o kitap”), 저 의자 (“ötedeki o sandalye”). Şeyin adını söylemeden gösterirken 이거 / 그거 / 저거 kullan; adını söylerken 이 / 그 / 저 + isim kullan. Bunları birleştirme: 이거 시계 yanlıştır; 이 시계 de ya da bir cümle kur: 이거 시계예요 (“bu bir saat”). İnsanlar için 이거 / 그거 / 저거 kullanma; 이 사람, 그 사람, 저 사람 de: 저 사람이 누구예요? (저거 누구예요? kişiye eşya demek olur ve kaba durur).