N이에요/예요

ภาษาเกาหลีวาง “เป็น” ไว้ท้ายสุดของประโยค โดยต่อกับคำนาม ตัวคำคือ 이다 (“เป็น”) ในภาษาสุภาพจะกลายเป็น 이에요 หลังพัดชิม และ 예요 หลังสระ: หลังสระ 이 กับ 에 จะรวมเป็นพยางค์เดียว 이 + 에요 → 예요 คำนี้ไม่เปลี่ยนตามฉัน / คุณ / เขา / เธอ — 저는 학생이에요, 민수 씨는 선생님이에요, 호야 씨는 학생이에요 ลงท้ายเหมือนกันหมด หากคุณจะถาม ให้ใช้ประโยคเดิมแล้วยกเสียงขึ้นตอนท้าย ส่วนในการเขียนให้เติม ? ประธานมักถูกละไว้เมื่อรู้อยู่แล้ว: 학생이에요? อาจหมายถึง “คุณเป็นนักเรียนหรือเปล่า” 저 ลงท้ายด้วยสระ ดังนั้น “ฉันเอง” คือ 저예요